0

Tien keer *ZAP*

Posted by admin on May 23, 2014 in meningen, top 10 |

Tien acteurs of actrices waarvan ik absoluut géén film wil zien, in willekeurige volgorde. Met ook nog een opmerking.

01. Dave Spade
(kan echt maar 1 rol spelen, die van de loser met een sexprobleem)

02. Kevin James
(geweldig in King of Queens, daarna helemaal niks)

03. Whoopi Goldberg
(iemand die Whoopi heet zou überhaupt niet in een film mogen spelen)

04. Chevy Chase
(zoekt echt de meest irritante films uit om daarin de irritantste rol te spelen)

05. Chris Elliott
(in welke film of serie dan ook, hij trekt steevast de rol van lul naar zich toe)

06. Ellen Degeneres
(nagel op schoolbord gehalte, neuroot)

07. Maggie Wheeler
(maar die is zo irritant dat het bijna weer leuk wordt)

08. Wayne Knight
(zijn beste rol is in Jurassic Park want daarin gaat ie dood)

09. Wilmer Valderrama (dat hoef ik niet eens uit te leggen denk ik)

10. Jon Lovitz (zie Chris Elliott)

Er zijn er uiteraard nog veel meer, maar dit is mijn voorlopige lijst)

Tags: , , , , , , , , ,

0

Electrische Fiets

Posted by admin on January 12, 2013 in meningen |

Mijn Pa vertelde me dat er rond de Jaarwisseling was ingebroken bij hem in het flatgebouw. Bij meerdere mensen waren uit het souterrain electrische fietsen gestolen. Bij mijn Pa was er alleen een ruitje ingetikt, maar hij was er wel van ontdaan. Het blijft natuurlijk vervelend als andere mensen aan je spullen zitten, maar wat mij betreft mogen alle electrische fietsen van de weg af.

Daar heb ik een reden voor: Ik ben de meeste gebruikers ervan uit de grond van mijn hart gaan leren haten. Ik zal het uitleggen.
Deze zomer is het verschrikkelijk warm geweest, maar toch besloot ik, toen ik mijn Pa een keer wilde bezoeken, hier de fiets eens voor te pakken. Een kleine 20 kilometer die ik, in het kader van mijn eeuwigdurende strijd tegen overgewicht, als lichaamsbeweging goed kon gebruiken.
Nou ben ik niet echt een geweldige fietser, maar dit moest te doen zijn. De heenweg ging prima. Pa was niet thuis, maar na het wegklokken van een litertje water ging ik weer terug. En dat viel zwaar tegen.
Van Breda terug naar de Reeshof begon rond Dorst mijn gebrek aan conditie zwaar op te spelen. En ja hoor… alsof ze er op hadden staan wachten, werd ik vanaf hier ingehaald door meerdere vrolijk kijkende mensen, die bij het passeren van mijn zwoegende lichaam nog eens meewarig omkeken… En die blik, die blik haat ik!!!
Passeer me, geef toe dat jij een hoop geld hebt besteed om niet meer te hoeven trappen, geef toe dat je geen reet om je conditie geeft, maar bespaar me die blik!!! Wielrenners, scooters, brommers, jeugd op de fiets: ze mogen me allemaal inhalen maar electrische fietsen… Nee!
Mijn pure frustratie leverde 1 ding op: Ik heb een echtpaar van mijn leeftijd, die me die blik gaf, ingehaald en even omgekeken met dezelfde blik en uiteraard daarna een afslag genomen die ik helemaal niet moest hebben, maar om te voorkomen dat ze me weer zouden inhalen. Bijna kotsend van ellende heb ik na een minuut of vijf mijn weg weer vervolgd.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

3

For the love of soccer…

Posted by admin on April 19, 2011 in meningen |

Ik ben waarschijnlijk de enige in Nederland, Europa, misschien wel de hele wereld die niet graag naar Barcelona kijkt.  Laat ik wel vooropstellen dat ook ik wel zie dat Barcelona het beste elftal ter wereld heeft, dat mag duidelijk zijn. Dit is een unieke lichting met voetballers die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Ik heb mijn twijfels over Guardiola als trainer want waarschijnlijk zou zelfs Andries Jonker met dit team kampioen worden. Dat ik niet graag naar Barcelona kijk heeft andere redenen:
Ten eerste (en ook wel de belangrijkste): Ik vindt een spannende wedstrijd leuker als een mooie wedstrijd. Als je al van te voren weet wie er gaat winnen, is er wat mij betreft niet veel meer aan. Hetzelfde als gaan sprinten met Cavendish erbij. Of een tijdrit met Cancellara. Niet erg leuk. Soms denk je dat een tegenstander het Barcelona moeilijk kan gaan maken, en dan is het na vier minuten 1-0. Lol eraf, want je weet dat ze het nooit meer weggeven. Arsenal deed het een keer, en toch wist je dat zij de volgende ronde niet gingen halen. Het verschil is domweg te groot.
Ten tweede: Ik wordt een beetje kriegel van dat geprul op de vierkante meter. Het is mooi dat er aanvallend gevoetbald wordt, maar ook dat wordt je beu (als je tenminste geen Blauwe Olifant bent, dat die euforisch zijn snap ik maar al te goed).
Ten derde: snel combineren kan ook mooi zijn als er countervoetbal gespeeld wordt. Zie Dynamo Kiev in de jaren 90, en de razendsnelle uitbraken van Tottenham dit jaar met Gareth Bale. 
Ten vierde: Ik wordt letterlijk schijtziek van alle voor(oor)delen die Barcelona krijgt door de media. Een lange bal die ver over de achterlijn gaat is schitterend, als spelers hun eigen fout herstellen is het prachtig, het kan niet op. Volgens de media doet deze ploeg helemaal niets fout. En da’s ook niet waar.
Ten vijfde: Het eindeloos gezeik bij elke (vermeende) overtreding die de heren zien, en het overdreven rollen na een tikje tegen de enkels, of schouderduwtje.
En ten laatste: Barcelona zelf schijnt overal mee weg te komen. Ik zag deze week Messi uit frustratie een bal tegen de reclameborden trappen, daarbij een ballenjongen rakend. Iedereen zou geel gekregen hebben, Messi niet. Ook Pique en Puyol komen meestal zonder geel weg bij overtredeningen waarbij Hans Kraay en John de Wolf verafschuwd wegkijken.
Laat de rest van de wereld genieten van Barcelona, ik kijk liever naar wedstrijden waarbij de winnaar niet bijvoorbaat vaststaat. Helaas ontkom ik hier bij mijn eigen clubje ook niet aan, daar staat de winnaar ook al van te voren vast: de tegenstander.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

0

Klappen

Posted by admin on January 26, 2011 in meningen |

Het blijft een vreemd fenomeen. Mensen die enthousiast worden, weten niks beters te bedenken als hun handen tegen elkaar te slaan. Volgens het alwetende Wikipedia is klappen een vorm van het uiten van waardering. Dat geloof ik graag. Alhoewel je natuurlijk meerdere vormen hebt van het uiten van waardering. Bij sport wordt er geklapt na een mooie actie (bedaard applaus) en als men het tempo niet hoog genoeg vindt (langzaam handgeklap). Toch is er meer aan de hand. Het klappen krijgt een hogere status de laatste jaren. Waar vroeger bij het langzaam voorbijkomen van een begrafenisstoet, het hoofddeksel werd afgenomen en het hoofd gebogen, wordt er nu geklapt. Stilte is in deze tijd verboden, er moet geluid zijn anders wordt men gek!

Hoe kom ik op dit verhaal. Afgelopen weekend zijn mij twee momenten opgevallen waar klappen blijkbaar enorme uitersten heeft. En daarmee ook tradities van twee landen. Zo zat (niet liegen Ad, sorry) lag ik zaterdagavond naar de Sportschau te kijken, het Duitse voetbalprogramma met de samenvattingen voor een live publiek. En het zal wel een duitse traditie zijn, maar na elke samenvatting begon het publiek te applaudiseren. Ik geloof niet dat ik ooit voor een filmpje op TV heb zitten klappen. Ook niet van opluchting. Waar komt dat nu vandaan, klappen voor een samenvatting. Zie je René van der Gijp en Johan Derksen al zitten? OK, Jack van Gelder en Hans van Breukelen zie ik er nog voor aan.
Heel anders op zondagochtend toen bij Vrije Geluiden een groep Flamencomuzikanten, een optreden deed. Passie, temperament en niet te vergeten: klappen. Dezelfde handen waar de Duitsers slaafs mee zaten te klappen, werden door deze Andalusiers gebruikt om ritme, percussie en dans in een keer te doen. Het spatte van het scherm af! Het gebruik van handen in de ultieme vorm!
En alhoewel ik nooit aan Flamenco zal doen, zal ik ook nooit gaan zitten klappen voor een samenvatting van een voetbalwedstrijd. Ook niet van opluchting.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

0

Keyboard Kings (1)

Posted by admin on December 27, 2010 in muziek |

Met wie kun je een serie als deze beter beginnen als met Rick Wakeman. Geboren in 1949 in een buitenwijk van Londen en klassiek geschoold, vooral bekend van Yes, maar zijn eerste hitparade feit had hij als lid van de Strawbs, een folk-rock band die ooit een hitje had met “Part of the Union”. Muzikale onvrede bracht hem bij de progrock band Yes, die toen nog licht psychedelisch trekjes vertoonde. Met Wakeman, die Tony Kaye kwam vervangen, haalden ze wel een showman binnen die, meer nog als Jon Anderson, de aandacht trok. Hits als “Wonderous Stories”, “Roundabout” en later “Owner of a lonely heart” kent iedereen wel, maar de langspelers van Yes stonden vol met juweeltjes. Wakeman werd later vervangen omdat hij op de solotour wilde, iets wat hij in zijn Yes-tijd ook wel deed, maar nu full-time. Begin jaren 70 was (en is nu nog steeds) hij ook een veelgevraagde studiomuzikant. Beroemd is zijn pianospel op “Morning has broken” van Cat Stevens. Ook nog op zijn conto: “Space Oddity” van David Bowie. Vele soloalbums, meestal met een klassiek thema volgden in de loop van de jaren totdat zijn oud-collega’s van Yes hem terugvroegen bij een project dat geen Yes mocht heten vanweg het ontbreken van een van de oudleden, en heette daarom Anderson, Bruford, Wakeman and Howe. Ook toerde hij nog een tijd met zijn zoon Adam, ook een zeer verdienstelijk pianist. Een reunie van Yes volgde begin jaren 2000 waarbij ook Chris Squire weer van de partij was, en de groep dus weer gewoon Yes kon heten. Onderstaand juweeltje komt uit die concertreeks. Tegenwoordig is Wakeman een veelgevraagde gast in panels in bekende BBC shows als: “Have I got news for you”, “Never mind the buzzcocks” en “Grumpy old men”, waar hij het veelgewaardeerde statement zette dat mannen minstens 17 winden per dag moeten laten omdat ze anders ontploffen. Dank daarvoor!


Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

0

Top 10 Live Opnames

Posted by admin on December 21, 2010 in muziek, top 10 |

De allerbeste live opnames ooit gehoord. Ik begin weer met mijn Top 10, aanvulling wordt erg gewaardeerd. Wederom zijn het tracks in willekeurige volgorde.

1. Slainthe Mhath – Marillion

2. Get ready – Rare Earth (drumsolo)

3. Wuthering heights – Kate Bush (gitaarsolo)

4. From whom the bell tolls – Metallica

5. Lady Fantasy – Camel

6. Madrigal – Yes (Rick Wakeman keyboard solo)

7. Super Disco Breakin’ – Beastie Boys (introductie is geweldig!)

8. Orion – Rodrigo y Gabriela (met Robby van Metallica)

9. Spiel mit mir – Rammstein

10. Lullaby – the Cure (ook nog eens akoestisch)

Ben ik iets vergeten? Graag reactie

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

0

Vreemde Combinaties (2)

Posted by admin on December 21, 2010 in meningen |

Mac DavisIn een vorige post heb ik wel eens laten vallen dat ik veel van comedy hou. Een van de digitale kanalen die ik regelmatig bekijk is Comedy Central Family. Geen reclameboodschappen tussendoor maar ik heb de nog irritantere variant intussen ook ontdekt. Sommige uitzendingen worden aan elkaar gebreidt met oude stukjes uit “Moppentoppers”. Steeds weer. De moppentoppers zelf gaan wel, hun moppen zelf iets minder, maar Ron Brandsteder en Jan Rietman, die na elke zin in huilen van het lachen uitbarsten… Maar dit verhaal gaat niet over hen. Zou ook teveel eer zijn. Iemand die een serieuze relatie met Patty Brard heeft gehad is het noemen niet waard. Het gaat over een van de programma’s namelijk Rodney. Rodney is een hele frisse comedy met leuke grappen, zelfspot, en naar het blijkt een bijzondere cast. De hoofdpersoon Rodney is in de serie een stand-up comedian, die zijn carriere nog niet helemaal op de rit heeft. Deze man blijkt in het echte leven countryzanger te zijn. Maar de echte (verborgen) ster is iemand die maar een bijrolletje heeft, namelijk de schoonvader in de serie, Carl. Hij speelt de irritante hoeder van zijn twee dochters, met een nogal dubieuze autohandel. En u kent hem misschien niet, maar zijn vorig leven zeker wel. Hij viel me op toen na een aflevering een soort toegift te zien was van Carl en Rodney die samen een nummer zingen. Hier zat een artiest, dat straalde er vanaf! En dan is een iPhone met IMDb wel heel handig. De conclusie was behoorlijk verrassend. Deze man, Mac Davis genaamd is namelijk de auteur van meerdere nummers van Elvis Presley. In the Ghetto is een van die liedjes, maar ook, en dat nummer hebben wij als Nederlanders geadopteerd door de enorme hit die Junkie XL er mee had: A Little Less Conversation. Daar kun je mee thuis komen. Mac Davis heeft in de jaren vijftig en zestig onvoorstelbaar veel liedjes gecomponeerd en uitgegeven, en veel (voornamelijk countryartiesten onder wie Kenny Rogers) zijn door zijn inspanningen beroemd geworden. Zelf zal hij er zeker niet slecht van zijn geworden, maar dat rolletje bij Rodney bewijst toch wel dat een groot mens zich ook nergens te groot voor voelt.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

1

Top 10 Covers

Posted by admin on December 21, 2010 in muziek, top 10 |

Nu een top tien met covers die minstens zo goed zijn als de originele versie (althans in mijn beleving), maar in willekeurige volgorde!

  1. Orion – Rodrigo y Gabriela (origineel Metallica)
  2. A little less conversation – Junkie XL (origineel Elvis Presley)
  3. Put a spell on you – Creedence Clearwater Revival (Screaming Jay Hawkins)
  4. Hey Joe – Willy DeVille (origineel Jimi Hendrickx)
  5. Hallelujah – Jeff Buckley (origineel Leonard Cohen)
  6. Don’t fear the reaper – Big Country (origineel Blue Oyster Cult)
  7. No regrets – Midge Ure (origineel Walker Brothers)
  8. He’ll have to go – Ry Cooder (origineel Jim Reeves)
  9. Bourree – Jethro Tull (origineel JS Bach)
  10. Hijo de la luna – Haggard (origineel Mecano)

Ik zal er best een hoop vergeten zijn (of niet kennen), laat het me weten via de comments. En misschien dan ook de covers die echt, écht waardeloos zijn.

Later geattendeert door vriend Mario, waarom ik Toccata van Sky (Bach) er niet bij had staan. Goed gezien Mario, gewoon vergeten…

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

0

Vreemde Combinaties (1)

Posted by admin on December 21, 2010 in muziek |

keith emerson Als ik rond zou vragen wat de jaren ’70 symfonische rockband en punk/hardrockband Motörhead met elkaar te maken hebben zullen veel mensen denken, dat kan nooit veel zijn, maar als tie het zo vraagt is er waarschijnlijk toch wel iets. Dat klopt. In zijn jonge jaren is vriend Ian “Lemmy” Kilmister van Motörhead namelijk roadie geweest bij Jimi Hendrix die een tijd lang toerde met deze zojuist ontluikende supergroep. Denk hier niet te licht over: Keith Emerson kwam van the Nice, Greg Lake van King Crimson en Carl Palmer van The Crazy World of Arthur Brown, en dat waren in de jaren 60 iconen. En juist deze Lemmy heeft synthesizerspeler Emerson geholpen aan de act waar hij wereldberoemd mee is geworden. De wijze waarop is enigszins bedenkelijk maar toch… lemmy kilminster Emerson dacht al een tijdje over een soortement circusact. Hij kon al enkele nummers van Bach, Sibelius en Mozart al spelen door niet alleen voor maar ook achter zijn Hammondorgel te gaan staan. Dat is moeilijker als het klinkt, je moet namelijk je rechterhand met je linkerhand verwisselen en dat is met klassieke muziek geen sinecure. Emerson bedacht dat het dan ook wel leuk zou zijn om tijdens het spelen een robbertje te vechten met dat orgel, maar de Hammonds uit die tijd moesten aan de praat gehouden worden, en als je twee handen nodig hebt om een orgel af te tuigen mis je dus iets. Nou, dat is het moment waar Lemmy in beeld komt. Keith keek even vragend naar Lemmy, die haalt uit zijn laarzen twee enorme dolken en rost ze met twee tegelijk tussen twee witte toetsen van het keyboard. En wat blijkt? De tonen blijven aanhouden, en na een of twee voorzichtige duwtjes tegen het orgel, daarna een wat steviger por en vervolgens een enorm oplawaai blijkt het geval het nog steeds te doen. Nou dat hebben de progrock liefhebbers geweten, een act was geboren. Met dank aan Lemmy!
Onderstaand clipje geeft de act weer, niet bepaald de klasse van Emerson!


Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

0

Zo’n 30 jaar geleden…

Posted by admin on December 21, 2010 in meningen, muziek |

Vandaag werd ik door een medetwitteraar geattendeerd op een recensie in ons lokale dagblad over de nieuwe cd van Orchestral Manoeuvres in the Dark. Een tijdje geleden zag ik op de BBC een documentaire over British Synthpop, een aanrader trouwens, die muziekdocu’s van de BBC. Meestal op veel te late aanvangstijden maar dit terzijde. Ik werd weer eens teruggeslingerd in de muzikale topjaren van eind ’70 en begin “80 van de vorige eeuw. De jaren van Depeche Mode, toen Bono nog niet zo’n opgeblazen ego had, en Robert Smith van the Cure nog zowat in korte broek liep. En toen de ouders van de huidige “artiesten” elkaar nog niet eens ontmoet hadden. In die periode (en een paar jaar daarvoor) begon mijn muzikale voorkeur vorm te krijgen. De opkomst van Jean Michel Jarre (de eerste na Kraftwerk) die muziek volledig op synthesizers deed was voor mij een warme douche met veel zeep en een lekker luchtje. Ik had met Yes, Ekseption, Emerson, Lake and Palmer, Focus en Kayak al behoorlijk wat muziek verzameld op elpee en cassette (inderdaad, zo oud ben ik) maar alleen synths? Dat niet. Deze muziek zou een enorme vlucht nemen en enkele popbandjes tot grootse daden inspireren. Onder wie dus voornoemde OMD. Het was ook precies die band van wie ik voor het eerst een concert zag, in Carré nog wel. Was geweldig! De heren speelden maar een uur en het voorprogramma was waardeloos (Thompson Twins)maar ik ging zwaar onder de indruk naar huis! Achteraf bleek (voor mij in ieder geval) de plaat die ze met die tour promootten ook de zwanenzang van die band, het werd mij iets te commercieel daarna. Met Organisation, Architecture and Morality, OMD en Dazzle Ships hebben ze wel iets moois achtergelaten! En tot mijn grote vreugde is hun laatstgeborene een echt leuke plaat in de traditie van de eerste vier. Voor de liefhebbers: History of Modern.

En voor degene die het vergeten waren of te jong zijn om het te kennen:


Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Copyright © 2010-2017 Ad's Weblog All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.